5

(

Het spel is geheel identiek aan de PS2 versie op de graphics na. In tegenstelling tot de PS2 versie is de GameCube versie namelijk cellshaded, wat er natuurlijk goed uitziet, omdat het meer weg heeft van een anime. De cellshading is niet met een lijntje om de figuren heen zoals bij Jet Set Future of Budokai 2, maar meer als bij Zelda: The Wind Waker. De graphics halen echter nog steeds niet het niveau van standaard hoge GameCube kwaliteit. Er mocht wel wat meer anti-aliasing komen, het blijft duidelijk merkbaar dat dit spel een port is. Je hebt dus enkel mooiere graphics en snellere laadtijden, maar tegelijk is het spel ook meteen zo’n €20 duurder.

En nu het spel zelf, is het de aankoop voor de GameCube-console waard? Wat ik in ieder geval kan zeggen is dat DIMPS, de developers, erg hun best hebben gedaan om de sfeer van Dragon Ball in het spel te krijgen. Het lettertype is typisch Dragon Ball, de muziek ook [titelmuziek gebaseerd op Cha-La Head-Cha-La!]. In de Story Mode worden de gevechten, die van de Saiya-jin saga tot en met de Cell Games lopen, ingeleid door cutscenes die gebaseerd zijn op de anime, en het ziet er allemaal hartstikke authentiek uit. Bovendien heeft de PAL versie de originele Japanse stemmen!!

Naast een vermakelijke Story Mode beschik je ook over de standaard Duel mode, de practice mode, en een World Match mode waarin je Zeni's kan verdienen om capsules [zie verder] te kopen. Ook zit er een geheime mode in. 

Wat verder ‘bijzonder’ is aan het spel, is dat je eigen aanval-sets kan samenstellen en geven aan personages, ŕ la Pokémon. Een figuur heeft 7 slots, en die kan je vullen met capsules, die bestaan uit speciale aanvallen, fysieke aanvallen, of extra dingen en voorwerpen, zoals extra guard of Senzu’s. Het idee is leuk gevonden, maar eigenlijk redelijk beperkt uitgevoerd.

Veel aanvallen hebben namelijk wel een andere naam, maar zijn in feite identiek dezelfde. Trunks’ Rapid Fall Slash is precies dezelfde aanval als Vejita’s Nose Drive Crash. Dit gegeven herkennen we natuurlijk uit de klassieke Butouden serie, waarin je met enkele toetsen combinaties praktisch alle speciale aanvallen kon uitvoeren. Het zorgt ervoor dat de personages niet bijzonder of uniek aanvoelen en dat sommigen, doordat ze bepaalde andere, sterkere aanvallen/ technieken bezitten, in een gevecht meer voordeel lijken te hebben dan andere personages.

Verder reageert het vechtsysteem niet snel genoeg op je commando's, wat erg irritant -en natuurlijk dodelijk - kan zijn. Sowieso zijn de combo’s soms wat vaag, eigenlijk bestaan ze voornamelijk uit combinaties van slaan en schoppen, beëindigd met een druk op de energieknop, waarop je een special move doet. Dus een energie-straal begint eigenlijk altijd met enkele doelloze slagen in de lucht, wat er nogal knullig uitziet.
En natuurlijk heb je als groot nadeel dat je niet kan springen en niet kan bukken, wat vooral handig zou zijn geweest tegen de kleinere figuren in het spel. Ook kan je niet vliegen, de enige manier waarop je in de lucht kan komen is door omhoog geslagen te worden. Het gekatapulteerde personage zal dan in de lucht blijven zweven. Dit zweven kan je echter nog steeds niet "vliegen" noemen, want de personages bewegen nog steeds slechts op 1 rechte lijn, je kan alleen van elkaar weg of naar elkaar toe bewegen. Als iemand in de lucht zweeft, zal degene die zich of de grond bevindt, dus naar boven bewegen recht naar de tegenstander toe.

Als Dragon Ball game heeft het heel goed de sfeer te pakken, door filmpjes, de originele stemmen, de grafische sfeer en de muziekjes. Het vechtsysteem is wat raar, heel erg gericht op combo’s en niet erg goed uitgebouwd. Ook het capsule systeem is op zich leuk bedacht, maar niet genoeg gebalanceerd om echt leuke home made personages te maken. Velen zullen toch standaard sets gebruiken, en dit levert al met al een magere fighter op. Als je het echte werk wilt, koop dan Soul Caliber II.

Maar als DB beat’m up is het, vergeleken met zijn voorgangers, vrij goed en zeker vermakelijk voor de DB fan.